Thirukolur Penpillai Rahasyam-61

 அவன் வேண்டாம் என்றேனோ ஆழ்வானைப் போலே. 

ஸ்ரீவத்சாங்கர் என்ற இயற்பெயர் கொண்டு மிகுந்த தனவந்தனாகவும், ஞானவானாகவும் காஞ்சிபுரத்தை அடுத்த கூரம் என்னும் ஊரில் வாழ்ந்த  கூரத்தாழ்வார், திருவரங்கத்தில் இருந்த இராமானுஜருக்கு சிஷ்யராகும் எண்ணம் கொண்டு, தன்னுடைய செல்வம் அனைத்தையும் அறச்செயல்களுக்கு தானமாக வழங்கிவிட்டு, கூரத்திலிருந்து தன் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு திருவரங்கம் வந்தவர். எம்பெருமானாருடைய ப்ரதான சிஷ்யர்களுள் ஒருவர் கூரத்தாழ்வான்.

நாலூரான் என்னும் அமைச்சரின் தந்திரத்தால் மதியிழந்த உறையூர் சோழ மன்னன், இராமானுசரை கைது செய்ய ஆணையிட்டான்.  கூரத்தாழ்வார் தம் குருவைப்போல் வேடம் தரித்துக்கொண்டு அரசனிடம் செல்ல, ராமானுஜர் கர்நாடகாவில் உள்ள திருநாராயணபுரத்திற்கு சென்று விடுகிறார். மன்னனுடன் ஏற்ப்பட்ட விவாதத்தின் விளைவால், கூரத்தாழ்வாரின் கண்களை பிடுங்கி விட மன்னன் ஆணையிட, கூரத்தாழ்வாரோ, “உன்னைப்போன்ற பாவம் செய்தவனைக் கண்ட கண்கள் எனக்கு தேவையில்லை.”, என்று கூறி, தனது கண்களை தானே பிடுங்கி எரிந்து விட்டு ஸ்ரீ ரங்கம் திரும்பினார்.

இதற்கிடையில், பெரிய நம்பிகள் பரமபதம் அடைந்துவிட, பெரிய நம்பிகளின் இறுதிச் சடங்குகளை முடித்து விட்டு ஸ்ரீரங்கம் வந்தடைந்தார் கூரத்தாழ்வார். ராமானுஜரும் அங்கு இல்லாததால் அவர் மனம் மிகவும் வேதனைப்பட்டது. ஆறுதல் வேண்டி ஸ்ரீரங்கம் கோயிலுக்குச் சென்று ஸ்ரீரங்கநாதரை தரிசிக்கச் சென்றார். ராமானுஜருக்கு நெருக்கமானவர்கள் யார் வந்தாலும் கோயிலுக்குள் அனுமதிக்கக் கூடாது என்று சோழ மன்னன் கட்டளையிட்டிருந்தான். ஆகவே கோயில் வாயில் காப்பான் ஒருவன் அவரை உள்ளே விட மறுத்து விட, மற்றொரு காப்பாளனோ, "ராமானுஜருக்கு இவர் வேண்டியவராய் இருந்தாலும், இவர் நல்லவர்.இவரை உள்ளே அனுமதிக்கலாம்' என்றபடியே அவரை கோயிலுக்குள் செல்ல அனுமதித்தான்.

கூரத்தாழ்வார், "ராமானுஜருக்கு நெருங்கியவர் என்பதால் கோயிலுக்குள் அனுமதிக்கிறேன் என்றால் உள்ளே செல்கிறேன். என் ஆச்சாரியாருடனான சம்பந்தத்தை விட்டுவிட்டு தான் ரங்கனை தரிசிக்க வேண்டுமென்றால், அந்த அரங்கனே எனக்கு வேண்டாம்.”  என்று கூறி விட்டு ஸ்ரீ ரங்கம் கோவிலை விட்டு வெளியேறினார். பின்னர், திருவரங்கத்தை விட்டு திருமாலிருஞ்சோலைக்குச் சென்று, 12 வருடங்கள் அங்குள்ள கள்ளழகருக்கு சேவை புரிந்தார். சோழ மன்னனின் இறப்புக்குப் பின், ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ ரங்கம் திரும்பிய பின்னரே கூரத்தாழ்வானும் ஸ்ரீ ரங்கம் திரும்பினார்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “கூரத்தாழ்வான் போல், ஆச்சார்ய சம்பந்தத்திற்கு மதிப்புக் கொடுத்து, அரங்கனயே வேண்டாம் என்று கூறினேனா?”, என்று வினவுகிறார்.

========********========

avan vENdAm enREnO AzhvAnaip pOlE

Koorathazhwan, also known as Kuresa and Srivatsanka Mishra, was the chief disciple of Sri Ramanuja. He assisted Ramanuja in all his endeavors. Due to the trouble caused by a Chozha king, Ramanuja had to leave Sri Rangam for Melkote. In an argument with the Chozha King, the king got furious and ordered Koorathazhwan’s eyes to be pulled out. On hearing this, saying that he doesn't need the eyes which have seen a sinner like the king, Koorathazhwan pulled away his eyes himself and left the court furiously. Periya Nambigal had given up his life and Koorathazhwan lost his eye sight.

Sri Ramanujacharya meanwhile had moved to Melkote along with his disciples and established Vaishnavism there with the support of the local king. One time, unable to bear the separation from Ramanuja, Koorathazhwan went to the Sri Rangam temple to have the darshan of Sri Ranganatha and console himself.

Due to his anger against Sri Ramanuja, the Chozha king had decreed that people associated with Sri Ramanuja should not be allowed inside the temple. Therefore, a gatekeeper at the temple stopped Koorathazhwan from entering. Meanwhile, "Even though Koorathazhwan is associated with Sri Ramanuja, he is full of good qualities. Therefore, he can be allowed inside.", saying so, another gatekeeper asked Koorathazhwan to  go in.

Koorathazhwan, on hearing the words of the gatekeeper, replied, "I should be allowed to see the Lord because of my relationship with my acharya and not because I have good qualities. Seeing the Lord by breaking one's connection with his acharya is not required". Saying so, he refused to go inside the temple and went back. Leaving Sri Rangam, he left for Thirumalirunsolai near Madurai. Only after 12 years, after Sri Ramanuja’s return to Sri Rangam after the Chozha King’s death, Koorathazhwan returned to Sri Rangam.

Thirukkolur Ammal is asking, "Did I respect my relationship to my acharya to the extent of saying no even to Lord Sriman Narayana, like Koorathazhwan?"

Thirukolur Penpillai Rahasyam-60

 அவன் போனான் என்றேனோ மாருதியாண்டான் போலே

கிரிமி கண்ட சோழன் என ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களால் அழைக்கப்பட்ட சோழ மன்னனால் ஏற்பட்ட பிரச்சனைகளால்,  ராமானுஜர், ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து கர்நாடகாவில் இருந்த திருநாராயணபுரத்திற்கு சென்று சில ஆண்டுகள் தங்கினார். மனம், அனுதினமும் ஸ்ரீ ரங்கத்திற்கு திரும்பும் நாளையே எண்ணிக்கொண்டிருந்தபடியால், தனது சீடர்களை அனுப்பி, ஸ்ரீ ரங்கத்தின் நிலவரம் குறித்தும், கூரத்தாழ்வார் மற்றும் பெரிய நம்பிகளின் நலம் பற்றியும் அறிந்து வரும் வண்ணம் இருந்தார். அவர்களும், ஸ்ரீரங்கம் சென்று அங்கு கூரத்தாழ்வாரையும், பெரிய நம்பிகளையும் பார்த்து, ராமனுஜர் சொல்ல விரும்பிய செய்திகளை அவர்களிடம் உரைத்துவிட்டு, அவர்களிடம் இருந்து செய்திகளை அறிந்து வந்து ராமானுஜரிடம் கூறுவார்கள்.   

ஒரு முறை, ராமானுஜர், தனது சீடரான மாருதியாண்டான் என்பவரை அழைத்து, ஸ்ரீ ரங்கம் சென்று வருமாறு கூறினார். மாருதியாண்டான் திருவரங்கம் வந்தார். பெரிய நம்பிகள் பரமபதம் அடைந்துவிட்டார் என்பதையும், சோழ மன்னனுடன் ஏற்ப்பட்ட வாக்குவாதத்தின் விளைவாக கூரத்தாழ்வான் கண்ணிழந்து திருமாலிருஞ்சோலையில் இருப்பதையும் அறிந்தார்.  அனைத்து கொடுமைகளுக்கும் காரணமான சோழ மன்னன், கண்டமாலை என்ற நோயினால் இறந்து போனதையும் அறிந்தார். இனி ராமானுஜர் ஸ்ரீ ரங்கம் திரும்பலாம் என்பதில் ஆனந்தம் கொண்ட மாருதியாண்டான், அச்செய்திகளை ராமானுஜருக்குத் தெரிவிக்க உடனே திருநாராயணபுரம் புறப்பட்டார். ராமானுஜரிடம் செய்திகளைக் கூறினார்.

ராமானுஜரைக் கண்டதும் "அவன் போனான்" (சோழமன்னன் இறந்தான்) என்பதைக் கூறினார். ராமானுஜர் ஸ்ரீ ரங்கம் திரும்பும் நேரம் வந்ததை அறிந்து மனம் மகிழ்ந்தார். பின்னர், பெரிய நம்பிகள், கூரத்தாழ்வார் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு மனம் வருந்தினார். சற்றும் தாமதிக்காமல், தனது சீடர்களுடன் ஸ்ரீ ரங்கம் புறப்பட்டார். ராமானுஜரின் வருகை அறிந்த கூரத்தாழ்வானும் ஸ்ரீ ரங்கம் வந்தடைந்தார். ஸ்ரீ ரங்கத்தில் மீண்டும் சேவையில் ஈடுபட்டனர்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “மாருதியாண்டான் போல், ராமானுஜரின் மனம் ஆனந்தம் கொள்ளும் வண்ணம் ஏதும் கூறினேனா?”, என்று வினவுகிறார்..

========*******========

avan pOnAn enREnO mAruthiyANdAn pOlE

As a result of the troubles from the Chozha king, Sri Ramanuja moved from Sri Rangam and went to Thirunarayanapuram and lived there many years, waiting for his day to return to Sri Rangam. The Chozha king is called "avyapadeshya" by Srivaishnava acharyas - meaning, one who is not worthy of being called by his name. He later died due to a wound in his neck and so was also referred to as "kirumi kaNdan".

Sri Ramanuja sends his disciples, every year to Sri Rangam, to know about the situation there, to make sure whether he can return to Sri Rangam. Every time, his disciples will return with bad news. One such time, Sri Ramanuja called his disciples, Maruthiyandan and Ammangi Ammal, and asked them to visit Sri Rangam and inform about Sri Ramanuja’s wellness to Kooraththazhvan and Periya Nambigal and also requested them to bring back news about the temple, Kooraththazhvan, Periya Nambigal and others. Maruthiyandan and Ammangi Ammal went to Sri Rangam and informed about Sri Ramanuja’s wellness to those there. They also heard about Periya Nambigal attaining the Lord's lotus feet and Koorathazhvan losing his eyes in an argument with the Chozha King and became very sad. At that time, they also heard about the king's death. On hearing about the King’s death, Maruthiyandan and Ammangi Ammal returned to Thirunarayanapuram immediately.

Returning to Sri Ramanuja, Maruthiyandan said "avan pOnAn", meaning that the Chozha king is dead. Hearing that, Sri Ramanuja became happy for the fact that now he can finally go back to Sri Rangam. He embraced Maruthiyandan. On hearing about Kooraththazhvan and Periya Nambigal, Sri Ramanuja was dejected and gathering all his strength, he consoled himself and returned to Sri Rangam immediately.

Thirukkolur Ammal is asking, "Did I walk a long distance and give good news to acharya like Maruthiyandan?"

Thirukolur Penpillai Rahasyam-59

நெடுந்தூரம் போனேனோ நாதமுனியைப் போலே

வைணவ ஆச்சாரியர்கள் பரம்பரை வரிசையில் முதன்மையானவரான நாதமுனிகள் வீரநாராயணபுரம் எனும் இன்றைய காட்டுமன்னார்கோயில் பகுதியில் அந்தணக்குடும்பம் ஒன்றில் ரங்கநாதன் எனும் இயற்பெயருடன் பிறந்தார்.   சிறுவயதிலேயே பெருமாள் மீது பற்று கொண்ட இவர், ஒரு சமயம், கும்பகோணம் சாரங்கபாணி பெருமாள் குறித்து நம்மாழ்வார் பாடிய பத்துப் பாசுரங்களை சில வைணவர்கள் இசையுடன் பாடியதை கேட்டார். ‘ஆயிரத்துள் இவையும் பத்தும் வல்லார்கள்’ என்று அவர்கள் பாசுரங்களைப் பாடி முடித்த போது,  நாதமுனிகள், “ஆயிரத்தையும் பாடக் கூடாதா?’’ என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்களோ “திருக்குருகூரில் வசிக்கும் நம்மாழ்வாரின் சீடர் பராங்குசதாசனுக்கு தான் அத்தனையும் தெரியும்” என்றனர்.

பராங்குசதாசனைத் தேடி தாமிரபரணிக் கரைக்குப் போனார் நாத முனிகள். அவரோ, “எல்லாம் மகான் நம்மாழ்வாருக்குத்தானே தெரியும். ஆழ்வார் திருநகரியில் உள்ள புளியமரத்தடியில் தான் அந்த மகான் மோட்சமான இடம் உள்ளது. அங்கு சென்று, நம்மாழ்வாருக்காக மதுரகவி ஆழ்வார் பாடிய ‘கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு’ என்ற பாசுரத்தை பன்னிரெண்டாயிரம் முறை பாடினால் நம்மாழ்வார் காட்சி கொடுப்பார். அவர் அருளினால், ஆயிரத்தையும் நீங்கள் பெறலாம்.”- என்று கூறினார்.

அதன்படியே, ஆழ்வார் திருநகரி சென்று பன்னிரெண்டாயிரம் முறை அந்தப் பாசுரத்தைப் பாடினார் நாதமுனிகள். அப்போது அவருக்கு காட்சி கொடுத்த நம்மாழ்வார், “ஆயிரமென்ன.. நாலாயிரமும் உமக்குத் தந்தோம்” என்றுக் கூறி நாலாயிரம் திவ்யப் பிரபந்தங்களையும் நாதமுனிகளுக்கு அருளினார்.

அனைத்திலும் இறைவனை மட்டுமே கண்டார் நாதமுனிகள். யோக பிரபாவம் உடையவர் நாதமுனிகள்.  ஒரு சமயம், பிருந்தாவனம் வரை யோக மார்க்கத்தால் வந்த நாதமுனிகளைக் காண சிலர் வந்து சென்றனர். தியானம் முடிந்து விழித்த நாதமுனிகள், விஷயம் கேட்டு, யார் வந்ததென வினவ, அவர்கள், “கையில் வில்லுடன் இரு ஆடவரும், ஒரு பெண்ணும் உடன் சில வானரமும் வந்தனர்.”, என்றனர். அதிர்ந்த நாதமுனிகள்,  வந்தது, தான் யோகத்தில் அனுபவித்த ராமனே என்பதை உணர்ந்து, அவர்கள் சென்ற திசை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

வீர நாராயணப்பெருமாளே அவ்வாறு வந்து, போக்கு காட்டி, நாதமுனிகளை கங்கை கொண்ட சோழபுரம் வரை அழைத்துச் சென்றார். கடைசிவரை அவர்களை நாதமுனிகளால் காணமுடியவில்லை. சோர்ந்துப் போன நாதமுனிகள் எங்கு செல்ல என்று காட்டில் அமர்ந்து அழ,  வீர நாராயணப்பெருமாளே அவருக்கு காட்சிக் கொடுத்தார். பெருமாளைக் கண்ட ஆனந்தத்திலேயே ஸ்ரீ வைகுண்டம் புகுந்தார்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “நாதமுனிகள் போல் பெருமாளைத் தேடி நெடுந்தூரம் சென்றேனோ?”, என்று வினவுகிறார்.

 ========********========

nedundhUram pOnEnO nAthamuniyaip pOlE

Born in a small village called Viranarayana (Kattumannar Koil) near Chidambaram, Nathamunigal’s birth name was Aranganathan.  Nathamunigal was a Vaishnava theologian who collected and compiled the Nalayira Dhivya Prabhandham, which was lost for ages. Nathamunigal was a great exponent of the Ashtanga Yoga. He came to know about Nalayira Divya Prabhandam, but he heard only 10 hymns. He wanted the rest. He recited 12000 times, “Kanninun Siruthambu”, a poem in praise of Nammazhwar and meditated on Nammazhvar in Azhvar Thirunagari. Nammazhwar appeared and gave the 4000 hymns (Nalayira Divya Prabhandam). He also wrote Nyaya Tattva, Yoga Rahasya and Purusha Nirnaya, but, none of them is available today.

He saw the Lord in everything in this world. Nathamunigal can visit places while in meditation. One such day, Nathamunigal was enjoying the looks of the Lord in the beautiful Vrindhavan in deep meditation . When he came out of it, the people in his household told him that two men with a bow in hand, a woman and a monkey came to see him and left. Surprised, Nathamunigal  said -"They must be Sri Rama, Lakshmana, Sita and Hanuman!" and saying so, he started heading in the direction they went. Walking all the way lokoking for them, without any rest, Nathamunigal reached Gangai Konda Chozhapuram. Nathamunigal became extremely sad and sat in the forest with no idea on which way to proceed further. Seeing his condition, the Lord appeared in front of him and seeing the Lord, Naathamunigal was blessed and in happiness, his soul departed from his body and surrendered under the feet of the Lord.

Thirukkolur Ammal is asking "Did I walk a long distance looking for the Lord, like Nathamunigal?"

Thirukolur Penpillai Rahasyam-58

 நில் என்று பெற்றேனோ இடையாற்றூர் நம்பியைப் போலே 

இடையாற்றூர் நம்பி, ஸ்ரீ ரங்கம் அருகில் உள்ள இடையாற்றூக்குடி என்னும் ஊரில் வசித்து வந்த தீவிர நம்பெருமாள் பக்தர். ஸ்ரீ ரங்கத்தில் ஆண்டிற்கு நான்கு முறை பிரம்மோற்சவம் நடக்கும். ஆண்டு முழுவதும் ஸ்ரீ ரங்கத்தில் நம்பெருமாளுக்கு புறப்பாடும் உற்சவமும் நடக்கும் என்றாலும், பிரம்மோற்சவத்தின் போது ஸ்ரீ ரங்கமே அழகு கோலம் கொண்டிருக்க, நம்பெருமாள் அழகில் மயங்க அனைவரும் கூடுவர். இடையாற்றூர் நம்பியும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. பிரம்மோற்சவத்தின் போது, இடையாற்றூர் நம்பி முதல் நாளே ஸ்ரீ ரங்கம் வந்துவிடுவார்.

கொடியேற்றம் முதல் அனைத்து புறப்பாடுகளிலும் கலந்து கொண்டு, ஒன்று விடாமல் சேவிப்பார். பிரம்மோற்சவம் முடிந்த பின், வீடு திரும்பினாலும், அனுதினமும் நம்பெருமாளின் அழகை எண்ணியபடியும், அடுத்த பிரம்மோற்சவம்  பற்றிய ஏக்கத்துடனும் நாட்களைக் கடத்துவார். ஒரு பிரம்மோற்சவம் விடாது, ஆண்டுதோறும் நான்கு பிரம்மோற்சவத்தின் போதும் ஸ்ரீ ரங்கம் சென்று நம்பெருமாளை சேவித்து வருவார்.

ஆண்டுகள் சென்றன. முதுமை ஆட்கொண்ட காரணத்தால், ஒரு முறை இடையாற்றூர் நம்பியால் பிரம்மோற்சவத்தின் முதல் நாள் அன்று ஸ்ரீ ரங்கம் செல்ல முடியவில்லை. முதுமையினால் அவதி கொண்டாலும், ஸ்ரீ ரங்கம் புறப்பட்டு, ஆறாம் நாளே கோவிலினை அடைந்தார். இந்நிலையில், முதல் நாள் முதல் இடையாற்றூர் நம்பியைக் காணாது நம்பெருமாள் தவித்துப் போனார். ஆறாம் நாள், தூணைப் பற்றிக்கொண்டு இடையாற்றூர் நம்பி நிற்பதைக் கண்டு பேரானந்தம் கொண்ட நம்பெருமாள், அவரிடம், “உன் வரவால் மனமகிழ்ந்தேன். என்ன வேண்டும், கேள்.”, என்றார்.

இடையாற்றூர் நம்பி, “நம்பெருமாளே! எம்பெருமானே! உன் தயவினால், இத்தனை ஆண்டுகள் உன் அழகை சேவிக்கும் பாக்கியம் கொண்டேன். முதுமை காரணமாக இவ்வுடல் பயணத்திற்கு ஒத்துழைக்கவில்லை. இதுவே கடைசியோ என்று மனம் பதறுகிறது.”, என்றார், இருகரம் கூப்பி.

நம்பெருமாள், உடனே, “என்றால், இனி, இங்கேயே நில்லும். அனுதினமும் எம்மை சேவித்துக்கொண்டு இரும்.”, என்று கூறி செல்ல, நம்பெருமாள் உற்சவம் முடியும் வேளை, இடையாற்றூர் நம்பியின் உடல் பிரிந்து உயிர் செல்ல, மோக்க்ஷம் அடைந்தார்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “இடையாற்றூர் நம்பி போல் அனுதினமும் நம்பெருமாளை எண்ணினேனோ, இல்லை, இடையாற்றூர் நம்பி போல், நம்பெருமாளால், “இங்கேயே எம்முடன் நில்”, என்று அன்புடன் தான் கூறப்பெற்றேனோ”, என்று வினவுகிறார்.

========********========

nil enRu peRREnO idaiyARRUr nambiyaip pOlE

Though at Sri Rangam Temple the utsavams will take place throughout the year, of all the festivals, the Lord enjoys four Brahmotsavam each year. It is still the prime festival for the Lord.

Ages back, there lived an ardent devotee named Idaiyarrur Nambi in Idaiyatrukudi. He would attend every Brahmotsavam from the first day and will stay there and enjoy the pleasures of the Lord till the last day of the festival. As soon as he returned home, he would be thinking of nothing but only the festival and the Lord. All he will do is, think about the Lord and wait for the next Brahmotsavam. This repeated every year.

Years passed by and due to old age, he lost his strength. One time, when he started for the Brahmotsavam, he was unable to reach Sri Rangam on the first day. Still, he tried all his best and gathered strength to reach Sri Rangam and see the lord, at any cost. Meanwhile, seeing that His devotee is not there on day one, Namperumal (the Lord of Sri Rangam) wondered "Idaiyatru Nambi has not made it to the first day of our utsavam".

Idayatru Nambi was able to be there and see the Lord only on the sixth day. Seeing him on the sixth day, Namperumal became very happy and told him "I would like to give you a boon. Ask me whatever you need." Nambi spoke gently, "Through the body You gave me, I worshipped for these many years. Now that old age has come, this body is no longer capable of travel.” Namperumal replied "If that’s so, from now on, stay here itself." (Just like he told Sri Ramanuja to stay at Srirangam - "atraiva srIrange sukhamAsva").

As Namperumal reached the next street in procession, Nambi left this world and reached His divine abode.

Thirukkolur Ammal is asking "Did I worship the Lord and think about nothing else like Idaiyarrur Nambi did and was told by Namperumal to stay at His place?"

Thirukolur Penpillai Rahasyam-57

 இரு மிடறு பிடித்தேனோ செல்வப்பிள்ளையைப் போலே

மண்ணுக்குள் புதைந்திருந்த திருநாராயணபுரம் கோவிலை, அவ்வூரின் மக்கள் மற்றும் மன்னனின் உதவியுடன் மீட்டெடுத்து, அங்கு புதியதாய் ஒரு கோவிலைக் கட்டி, மூலவருக்கு மூன்று நாள் திருவாராதனம் செய்த  ஸ்ரீ ராமானுஜரின் கனவில் தோன்றிய ஸ்ரீமன் நாராயணன், “உற்சவரான ராமப்ரியன் டெல்லி பாதுஷாவின் அரண்மனையில் உள்ளார். அவரை அழைத்து வருவாயாக!”, என்றார்.

ராமானுஜர், உற்சவரை மீட்க இரண்டு மாதங்கள் பயணம் செய்து, பாதுஷாவின் அரண்மனையை அடைந்தார். பாதுஷாவிடம் நடந்தவற்றைக் கூறி, தான் வந்ததற்க்கான காரணத்தையும் கூறினார். பாதுஷா, “ அவ்விக்ரகம் என் மகளிடம் உள்ளது. அவளுக்கு மிகவும் பிரியமான விக்ரகம். கொடுக்க விரும்ப மாட்டாள். நீங்கள் அவரை கூப்பிடுங்கள். அவர் உங்களுடன் வந்தால் கூட்டிக் கொண்டு செல்லுங்கள்.” – என்றார். இளவரசியின் அறைக்கு சென்ற ஸ்ரீ ராமானுஜரும் பாதுஷாவும் அங்கு, இளவரசியின் படுக்கையில் செல்வநாராயணனின் விக்கிரகத்தைக் கண்டனர்.

“சாரங்கபாணி தளர் நடை நடவானோ.” என்று பெரியாழ்வார் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை அழைத்தது போல், ஸ்ரீ ராமானுஜர், தன் இரு கைகளை விரித்து, “என் செல்வப்பிள்ளையே வாராய்!”- என கண்களில் நீர் பெருக அழைத்தார். ஸ்ரீ ராமானுஜரின் குரலைக் கேட்டதும், ராமப்ரியன் உடனே தான் அணிந்திருந்த ஆபரணங்கள் ஜொலிக்க, சின்னஞ்சிறு   பாதங்களில் சலங்கை சிணுங்க, ஓடி வந்து ராமானுஜரின் மடியில் ஏறி அமர்ந்து தன் இரு பிஞ்சுக் கரங்களால் அவர் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டார்.

பாதுஷாவின் அனுமதியுடன் பின், ஸ்ரீ ராமானுஜர்  ராமப்ரியனை திருநாராயணபுரம் அழைத்து வந்தார். கோவிலில் அவரை நிறுவி, உர்ச்சவமூர்த்திக்குரிய உத்சவங்களை முன்னின்று நடத்தினார்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “செல்வப்பிள்ளை போல் இரு கைகளால்  ஸ்ரீ ராமானுஜரின் கழுத்தை அன்புடன் அனைத்து பிடித்தேனோ?”  - என்று வினவுகிறார்.

========*********========

 iru midaRu pidiththEnO selvappiLLaiyaip pOlE

In 1069 C.E., Swami Ramanuja left Srirangam and stayed in the Hoysala Kingdom for not less than 20 years as a result of the conflicts arising between Chola King and Sri Vaishnavam. During his stay, one night, in his dream Lord Thirunarayana appeared and said- "I am buried under an ant hill in Yadavagiri. Find me from the ground, install me in a temple."

Ramanuja took the help of the Hoysala king and retrived the idol of Tirunarayanan under an ant-hill. But, as the ancient temple was crumbled and covered with mud for years, he built a new temple for the Lord. Hoysala Bitti Deva, gave him one lakh varahas, of which 50,000 were used for construction of the temple. Bitti also stationed one of his officers in Melkote, to help the Acharya. With the temple being built and the Lord being placed as the main deity and idol, Swami Ramanujar performed thiruvaradhanam for Him for three days. While he was not able to find the utsava vigraha,, Thirunarayana appeared in his dream and told him "Our utsava murthi, Ramapriyar, is with the daughter of the Badshah at Delhi."

Ramanuja, therefore, left for Delhi. After two month long journey, he met the Badshah, blessed him and informed him that he came to know that the Badshah is having the Idol of Sri Ramapriyar and he wanted to take him back to Yadavadri as per the Lord’s command. After searching the whole palace, they came to know that Badshah's daughter was having the deity of Sri Ramapriyar.The king was surprised to hear this. The king replied-"She is very fond of the idol and I do not think she would agree to part with it. Call out the Lord's name and if the Lord comes to you on his own, you can take Him back."

Swami Ramanuja invited Him like Periyazhvar called to Krishna in his divine pasurams "sArngapANi thaLar nadai nadavAnO". ( “Oh! My Lord! My Chella piLLaay! Please come and sit on my lap!”)

On hearing the voice of Swami Ramanujar, Ramapriyar, who was on the Badshah's daughter's bed, with all His jewels blinging and anklets humming and crown shining, walked towards Ramanuja and sat in his lap. Ramanuja embraced Him and called Him "vArAy! en selvap piLLaiyE!" (Come, my dear child). Ramapriyar also embraced Ramanuja by wrapping His divine hands around his neck. From that day forward, He was called "selvap piLLai" and "yatirAja selvakumAra".

Ramanuja then returned to Yadavadri with Selva Pillai and installed Him in the temple and performed utsavams for Him.

Thirukkolur Ammal is asking "Did I embrace acharya like Chella Pillai?"

Thirukolur Penpillai Rahasyam-56

இங்கு பால் பொங்கும் என்றேனோ வடுகநம்பியைப் போலே

கர்நாடகத்தின் மைசூரில் உள்ள சாலகிராமம் என்னும் ஊரில் சித்திரை மாதம், அஸ்வினி நட்சத்திரத்தில் ஆந்திரபூரணர் என்னும் இயற்பெயரோடு பிறந்த வடுகநம்பி, வைணவ ஆச்சாரியனான இராமாநுசரின் முதன்மை மாணாக்கரில் ஒருவர். தன் குருவாகிய இராமானுசர் மீது கொண்ட அளவில்லா குருபக்திக்காக இவர் பெரிதும் புகழப்பெறுகிறார்.  

இராமானுசரோடு திருவரங்கனை சேவிக்க செல்லும்போதெல்லாம், இராமானுசர் அரங்கனின் வடிவழகில் தன்னைப் பூரணமாக ஈடுபடுத்திக் கொள்ள, நம்பியோ தன் ஆச்சாரியனாகிய இராமானுசரின் வடிவழகில் லயித்துக் கொண்டிருப்பார். இதனை ஒருநாள் கண்ணுற்ற இராமானுசர் "நீண்ட அப்பெரிய கண்கள்..." எனும் ஆழ்வாரின் பாடலைப் பாடி அரங்கனின் கண்ணழகை காணும்படிக் கூற, நம்பியோ திருப்பாணாழ்வாரின் பாடலாகிய "என் அமுதினைக் கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினை காணாவே..." என பதிலளிக்க, இவரின் குருபக்தியை பெருதும் மெச்சினார் உடையவர்.

ஒரு நாள், இராமானுசருக்காக பால் சூடுபடுத்திக் கொண்டிருக்கையில் திருவரங்கத்து அரங்கநாதன் கோயில் உற்சவராகிய நம்பெருமாள் உலா வந்துக் கொண்டிருந்தார். அவரை சேவிக்க (தொழும் பொருட்டு) இராமானுசர் தனது மாணாக்கர் ஒருவரை அனுப்பி வடுக நம்பியை அழைத்து வரக் கூறினார். “வடுகா, விரைந்து வா... நம்பெருமாள் உலா வந்து கொண்டிருக்கிறார். சேவித்துக்கொள்." என அழைத்தனர். அதற்கு வடுக நம்பியோ, “பெருமாளைக் காண நான் வந்து விட்டால், எம்பெருமாளுக்காக (இராமானுசர்) தயாராகிக் கொண்டிருக்கும் பால் பொங்கிவிடும். அதன் சுவையும் போய்விடும். ஆச்சார்யாருக்கான எனது சேவையை முதலில் சரியாக புரிந்து விட்டு வருகிறேன்.”, என்றார் பணிவுடன்.

தாமதமாக வந்த நம்பியை இராமானுசர் கடிந்துக்கொள்ள அதற்கு "உம்பெருமாளை (நம்பெருமாள் - ரங்கநாதன்) சேவிக்க வந்துவிட்டால், எம்பெருமாளுக்கான (இராமானுசர்) சேவையை (பணிவிடை) யார் செய்வது" என்று பதிலளித்தார்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “வடுக நம்பியைப் போல் ஆச்சார்ய பக்தி கொண்டுள்ளேனா?” – என வினவுகிறார்.

  ========********========

ingu pAl pongum enREnO vaduganambiyaip pOlaE

Vaduga Nambi, born in Saligramam in Karnataka, was a very close disciple of Swami Ramanuja. His faith in his acharya was unshakable that there are many incidents where his concern for Swami Ramanuja was more than what he had for the Lord. This is known as Madhurakavi nishtai (also known as Charamopaya nishtai) - the acharya bhakti shown by Madhurakavi Azhvar toward Nammazhvar.

One time, at Sri Rangam, while Vaduga Nambi was engaged in preparing milk for Swami Ramanuja, the processional deity Lord Namperumal was being glorified by Srivaishnavas. As Namperumal came outside Ramanuja's mutt, everyone went out to have His darshan. Ramanuja was outside and noticing Vaduga Nambi's absence, he sent his disciples to ask Vaduga Nambi to come outside. Vaduga Nambi politely responded- “If I step out to see the Lord then the milk I’m preparing for Swami Ramanuja would overheat, overflow and lose its flavor. I will finish my service to my Acharya first and then I will come out to see the Lord.” Such was his acharya bhakti. Such was his devotion towards Swami Ramanuja. To Vaduga Nambi, even Lord was only next to Swami Ramanuja.

Thirukkolur Ammal is asking "Did I show acharya bhakti like Vaduga Nambi?"

Thirukolur Penpillai Rahasyam-55

 இரு கையும் விட்டேனோ த்ரௌபதியைப் போலே
இந்திரபிரஸ்தம் உருவாக்கப்பட்டு, யுதிஷ்டிரன் மன்னனாக முடிசூட்டப்பட்டான். விழாவில் கலந்துகொண்ட துரியோதனன், அரண்மனையை சுற்றிப் பார்க்கும் போது நீரில் விழுந்து விட, அதைக் கண்ட த்ரௌபதி நகைக்க, துரியோதனனின் கோபத்திற்கு வழி வகுத்தது.

சகுனியின் துணை கொண்டு, திட்டம் தீட்டி, பாண்டவர்களையும் த்ரௌபதியையும் அஸ்தினாபுரம் வரவழைத்தான் துரியோதனன். சகுனியுடன் யுதிஷ்டிரன் சூதாடினான். நாட்டை இழந்தான். அரண்மனையை இழந்தான். செல்வங்களை இழந்தான். தன் தம்பிகளை இழந்தான். தன்னை இழந்தான். இறுதியில், “திரௌபதி அதிர்ஷ்டம் மிக்கவள். அவளைப் பணயம் வைத்து விளையாடு. இழந்தது அனைத்தையும் திருப்பித் தருகிறேன்.” என்று சவால் விட்டான் துரியோதனன். சகுனியின் சூழ்ச்சியின் தொடர் வெற்றிகளின் விளைவாக த்ரௌபதியையும் இழந்தான்.

பாஞ்சால தேசத்து இளவரசி, இந்திரபிரஸ்தம் தேசத்து மகாராணி...பாஞ்சாலி, நொடியில் பணிப்பெண் ஆனாள். துரியோதனன் ஆணையை நிறைவேற்ற, துச்சாதனன் திரௌபதியின் சிகையைப் பிடித்து சபைக்கு இழுத்து வந்தான். சான்றோர்கள் நிறைந்த சபையில் தர்மம் தலைகுனிந்து நிற்க, அனைவரின் முன்னிலையில் துச்சாதனன் துகிலுரிக்க முன் வந்தான்.

தந்தைக்கு நிகரான தந்தையின் நண்பன் துரோணர் உதவிக்கு வரவில்லை. தர்மத்தின் திருஉருவம் பீஷ்மர் உதவிக்கு வரவில்லை. மன்னன் என மகுடம் சூடி அமர்ந்திருக்கும் மன்னனும் வரவில்லை. மற்றவர்களைப் போல், ஏதும் செய்யாது, பேசாது அமர்ந்திருக்கும் பாண்டவர்கள் கூட உதவவில்லை. வாதங்கள் வீணாய்ப்போக, உறவையும், மனிதனையும் நம்பி நின்றால் தான் காப்பாற்றப்பட போவதில்லை என்பதை உணர்ந்து, தன் பலத்தை, தன் துணிச்சலை விடுத்து, “கோவிந்தா” என்று குரல் கொடுத்து, தலை மீது இருகரம் கூப்பி வேண்டினாள்.

அழைத்ததும் வந்தான். அவள் மானத்தைக் காத்தான். மானத்தை உயிரை விடவும் பெரியதாய் கருதும் திரௌபதி, ஆடவர் நிறைந்திருக்கும் சபையில், அனைவரின் முன்னிலையில், துகிலுரியப்படும் நேரத்தில், தன் துகில் விட்டு இரு கை கூப்பி நின்று “கோவிந்தா” என்று கூவினால் என்றால், கண்ணனின் மீது அவள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையை என்ன வென்று கூறுவது? நுனிப்புல் அளவு கூட அவநம்பிக்கையோ ஐய்யமோ இல்லாது வேண்டி நின்றாளே!!

திருக்கோளூர் அம்மாள், “திரௌபதி போல் நான் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தேனா?” – என்று வினவுகிறார்.

========*********========

iru kaiyum vittEnO dhraupadhiyaip pOlE

          

In the great Indian Epic, Mahabharata, after Yudhistra was crowned as the King of Indraprastha, Duryodhana, who was insulted during the ceremony fumed with anger. Duryodhana and his brothers, as per the advice of their uncle Sakuni, desired to seek revenge and designed an evil plan for it! The Kauravas built a new hall in their palace and invited the Pandavas to Hastinapur to see the hall and also for a pleasure game arranged in the evening. In the game of dice, they tricked and defeated the Pandavas through unfair means of Sakuni’s tricks and took over their kingdom, their wealth and even themselves. Finally, they made Yudishtra pledge Draupathi in the game and won her as well.

To seek revenge on Draupathi who laughed at him in Indraprastha, Duryodhana made Duschadhana drag her to the court by holding her hair. With the Pandavas being a slave to Duryodhana, Draupathi who too was now titled as slave, was insulted in the court and they had their revenge. Unable to bear the support Draupathi was getting from Pithamaha Bhishma and Vidhura, resented Duryodhana asked Duschadhana to disrobe her in the court.

When Draupathi cried out for help, none came for her aid, including Pithamaha Bheeshma, her father-like Drona who is also a friend of Draupathi’s father, the King and even her husbands-the Pandavas.  Realizing that she can neither depend on her own self nor on her husbands and the great people around her or even on others for her protection, she surrendered herself to the Lord completely. At that time, she remembered the sage Vasishta's words that Narayana is the sole refuge and surrendered to Him with both hands raised over her head:

shanka chakra gadApANe dvArakanilayAchyuta!

govinda! puNDarIkAksha! rakshamAm sharaNAgatam

It is next to impossible for a woman to give up her natural sense of modesty and let go of her dress while she is being disrobed in front of many men. But Draupathi, without even a single finch of doubt, raised her hands above her head and pleaded Krishna for help. Such was her faith in Krishna. At that time, Sri Krishna was battling in the outskirts of Dwaraka. And from there, He gave protection to Draupathi by providing her attire until Duschadhana got exhausted and gave up.

Thirukkolur Ammal is asking "Did I show complete faith in the Lord like Draupathi?"