Thirukolur Penpillai Rahasyam-75

 யான் சிறியேன் என்றேனோ திருமலைநம்பியைப் போலே

பெரிய திருமலை நம்பி, திருமலையில் அவதரித்தவர், ஆளவந்தாரின் முதன்மை சீடர்களுள் ஒருவர். ஸ்ரீசைல பூர்ணர் என்ற திருநாமமும் இவருக்கு உண்டு. ராமானுஜரின் தாய்மாமனான இவரிடம், ஆளவந்தார், ராமானுஜருக்கு ராமாயணத்தை கற்றுக்கொடுக்கும் பொறுப்பினை நியமனம் செய்தார். ராமானுஜருக்கு இளையாழ்வார் எனும் இயற்பெயரை சூட்டிய பெரிய திருமலை நம்பி, திருவேங்கடத்தில் இருக்கும் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களில் முதன்மையானவராக கருதப்பட்டவர். திருவேங்கடமுடையானுக்கு நித்ய கைங்கர்யபரராக இருந்து சேவை புரிந்த திருமலை நம்பி, தினமும் திருவேங்கடமுடையானுக்காக ஆகாச கங்கையிலிருந்து தீர்த்தம் கொண்டு வருவார்.

ஒரு சமயம், ராமானுஜர், வேங்கடவனைத் தரிசிக்க, திருப்பதிக்கு எழுந்தருளினார். பெரிய திருமலை நம்பியோ அந்நேரம் திருமலையில் இருந்தார். ராமானுஜரின் வருகையை அறிந்த பெரிய திருமலைநம்பி, பெருமாளின் தீர்த்த பிரசாதத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ராமானுஜரை வரவேற்க, அவரே மலை இறங்கி சென்றார். தனது ஆச்சார்யான் என்ற முறையிலும், முதியவர் என்ற முறையிலும், ராமானுஜர் அவரிடம், ‘‘அடியேன் போன்ற சிறியோனை வரவேற்க தாங்களே வர வேண்டுமா? யாரேனும் தாழ்ந்தவர் இல்லயோ?’’ என்றார்.

திருமலை நம்பி, பெருந்தன்மையுடன், ‘‘ராமானுஜா! திருமலையில் நான்கு வீதிகளிலும் தேடினேன்; என்னைவிடச் சிறியவர் எவரும் கிடைக்கவில்லை! அதனால் நானே கொண்டுவந்தேன்.’’ என்று பதிலளித்தார். நம்பியின் தன்னடகத்தைக் கண்ட எம்பெருமானார் பெரிதும் வியந்தார்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “ஸ்ரீவைணவ கோட்பாடுகளை பாராட்டி, அதன் வழி வாழ்ந்து, என்னை சிறியன் என்றேனா?, என்று வினவுகிறார்.

========********========

yAn siRiyEn enREnO thirumalai nambiyaip pOlE

Periya Thirumalai Nambi, also known as Srisaila Poornar, was one of the chief disciples of Alavandhar. Aavandhar gave Thirumalai Nambi, the responsibility of teaching Ramayanam to Ramanujar. Thirumalai Nambi was not only Ramanuja’s acharya but also his maternal uncle. It was Thirumalai Nambi who bestowed the name “Ilayazhwar” to Ramanuja when he was born. Thirumalai Nambi resided in Thirumala and he was the daily servitor to the Lord of Thirumala, in bringing the holy water from Akashganga (a waterfall in Thirumala) for the Lord.  

Thirumalai Nambi who resides in Tripathi, used to fetch water from Akashganga, climb the hill and reach Thirumala, perform his service to the Lord in the morning  (Theertha Kainkaryam) and would get down to Tripathi to teach Ramayan to Sri Ramanujar. Ramanuja stayed in Tripathi and learnt Ramayan from Thirumalai Nambi for a year.

When Ramanuja came to Thirumala, Ramanuja was hesitant to place his feet on the hills as it is Adisesha himself who was present in the form of the hills. Meanwhile, hearing that Ramanuja is in Tripathi, Thirumalai Nambi came down with the divine thulasi water and Prasadhams from the temple and welcomed him. Thirumalai Nambi, on hearing Ramanuja’s hesitant words, replied-“Ramanuja, please climb the hill considering it as bhagavat kainkaryam. Adisesha will be more than happy to get the bhagavata sripada sparsam (divine touch of devotees’ divine feet).”

Ramanuja seeing his old aged uncle Thirumalai Nambi running fast towards him, replied with respect and care, "For the sake of this small person, do you have to run and come this far? You could have sent the message and the prasadhams with someone younger. Why do you have to strain yourself?"

Thirumalai Nambi replied, "I too thought of doing the same and searched all around the Thirumala hills, but I could not find anyone younger than me (in terms of knowledge)".

Humbleness and complete surrender is considered as the prime quality in Srivaishnavism. Every Srivaishnava considers himself as the lowest person when meeting another Srivaishnava. Azhwar too calls himself "sIlamillA siRiyan".

Thirukkolur Ammal is asking, "Did I show the Srivaishnava quality like Thirumalai Nambi?”

Thirukolur Penpillai Rahasyam-74

 என்னைப்போல் என்றேனோ உபரிசரனைப் போலே!
உபரிசரன் என்றால் மேலுலகங்களில் சஞ்சரிப்பவன் என்று பொருள். உபரிசரன் வசு என்னும் மன்னன், இந்திரனால் பரிசாக அளிக்கப்பட்ட தங்கத் தேரில் மேலுலகம் சென்று வருவான். உபரிசரன் வசு சத்யசீலன், சிறந்த மன்னனாக, தர்மத்தின் வழியில் நாட்டை வழி நடத்தினான். அதனால் தர்மதேவதை மகிழ்ந்து, வசுக்களைப் போல் அவன் பாதங்கள் பூமியில் படாது வானத்தில் நடக்குமாறு அவனுக்கு வரம் வழங்கினார்.

ஒருநாள் ரிஷிகளுக்கும், தேவர்களுக்கும் வேள்வியில் பலியிடும் விலங்குகள் குறித்து சர்ச்சை எழுந்தது. ஆடு போன்ற விலங்கினை வேள்வித்தீயில் பலியிட்டால் மட்டுமே வேள்வி முழுமைப் பெரும். வேதத்தின் படி, எந்த ஒரு உயிரினையும் கொல்லுதல் பாவம். ஆதலால், ஆடு போன்ற உருவை தானியங்களில் உருவாக்கி அதை யாகத்தில் இட்டனர் ரிஷிகள். இதற்கு தேவர்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்து, அந்த யாகத்தில் ஆட்டையே இட வேண்டும் என்றனர். வாக்குவாதம் முற்ற, அவர்கள் உபரிசரனை அணுகி, தர்மத்தின் படி தீர்ப்பை வழங்குமாரு வேண்டினர்.

உபரிசரனை, ஆட்டை உயிர் பலி கொடுக்க வேண்டும் என்று தீர்ப்பு வழங்கினான். அதனால் வெகுண்ட முனிவர்கள் அவனை அசுரர்கள் நிறைந்த பாதாள லோகத்தில் புகும்படிச் சபித்தனர். அசுரர்கள் உபரிசரனை பலவகையிலும் துன்புறுத்தினர். ஆனால், இரக்கமில்லாமல் உயிர் பலிக்கு ஆதரவளித்த பாவமே தன்னைப் பாதாளலோகத்தில் தள்ளியது என்பதை உணர்ந்த உபரிச்சரன், திருமாலை உள்ளன்போடு வழிபட்டு, உயிர்களுக்குத் தீங்கு நினையாத வைணவ நெறியே சிறந்தது என்பதை அசுரர்களுக்கு எடுத்துரைத்தார்.

அசுரர்கள் அவரிடம், ‘‘யார் அரக்கர்? யார் வைணவர்?’’ என்று கேட்டதற்கு, அன்று உயிர் பலி கொடுக்க பரிந்துரைத்த என்னைப் போன்றவன் அரக்கன். விஷ்ணுவின் பாதம் வணங்கி, எல்லா உயிரும் ஒன்றென நினைக்கும் வைஷ்ணவன், ‘‘இன்றைய என்னைப் போல் இருப்பான்’’ என்றார்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “உபரிசரன் போல் தன்னையே உதாரணமாக எடுத்துக்காட்டி வைணவ நெறிகளை விளக்கினேனா?”, என்கிறார். (உபரிசரனைப் போல் தன்னையே உதாரணம் காட்டும் அளவிற்குத் தன்னால் உயர முடியவில்லையே என்று ஏங்குகிறார்.) 

========********========

ennaip pOl enREnO uparisaranaip pOlE

Uparichara Vasu was a king of Peru who ruled his kingdom as per dharma. His ruling and his name was famous for his knowledge of dharma and his devotion towards truth and virtue and the way he follows it. Due to that he was blessed by the Goddess of Righteous (dharma devata) that he could move without touching the ground. He was named so because Upari - Upwards and Chara - Going i.e. the one who goes Upwards always (his feet was above the ground). One time, during his rule, an argument broke out between sages and the devas about the sacrificial offerings during a yaga.

As per vedas, killing any animal is a sin. But, in every Yaga performed, it requires a sacrifice for the completion. Only a sacrifice completes a yaga and the purpose will be served. It is said that a goat can be sacrificed after the reciting of specific mantras during a yaga. Due to the rule that animals should not be killed in general, the sages created a model resembling a goat using grains, sacred with the mantras and sacrificed it in the yaga. The devas did not accept this sacrifice. They wanted a real animal sacrificed in the yaga. Therefore, the devas and the sages took their case to King Uparichara Vasu and asked him to give a rightful solution.

Uparichara Vasu, who followed dharma, stated that the sages should give sacrifice, in form of an animal.  Angered by this, the sages cursed him that he would rot in underworld. Uparichara Vasu, when he was tormented in the underworld by the asuras, did not feel hurt or bad, and realized that his support to kill a life is a sin and only as a result of it, he is in underworld. He understood that every soul on earth is equal and every life on earth, be it small or big in size, is all the same. He, in underworld, kept thinking of Lord Vishnu all the time and even advised the asuras that that every soul on earth is equal and that's how Lord Vishnu and vedas ask us to live. 

When the asuras asked him "Who is an asura? and who is a Viashanava?",  

Uparichara Vasu replied, "A soul like mine who supports killing of another soul is an asura.  A soul which is like the one I am now, someone who follows the words of Lord Vishnu and considers all soul on earth are equal is a true Vaishnava."

Thirukkolur Ammal is asking "Did I live a life where I can give example from my life and spread the morals of Sri Vaisnavam like Uparichara Vasu?"

Thirukolur Penpillai Rahasyam-73

உடம்பை வேறுத்தேனோ நறையூராரைப் போலே

பிள்ளை திருநறையூர் அரையர் எனும் வைஷ்ணவ ஆச்சார்யார், ஒரு சமயம், தனது மனைவி மற்றும் 6 பிள்ளைகளுடன், தொட்டியம் என்ற ஊரில் அமைந்துள்ள வேதநாராயணப் பெருமாளை தரிசிக்க சென்றார்.
அவர் கோவிலுக்குள் பெருமானை சேவித்துக் கொண்டிருந்த போது எதிர் பாராமல் கோவிலுக்குள் நெருப்பு பரவியது. தீ வேகமாகப் பரவ, மக்கள் அலறிக்கொண்டு கோவிலின் வெளியே ஓடினர்.

கருவறைக்குள் நெருப்பு பரவுவதைக் கண்ட அரையர், “எம்பெருமான் நெருப்பில் சிக்கிகொண்டாரே!”, என்று கூறி, சயன கோலத்தில் இருந்த விக்ரஹத்தை நெருப்பில் இருந்து பாதுகாக்க, எம்பெருமானை இறுக்க அனைத்துக் கொண்டார். அதை கண்ட அவர் மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளும் எம்பெருமானை இறுக்க அனைத்துக்கொண்டனர்.

அவ்வெட்டு உயிர்களின் தியாகத்தினால், பெருமானின் திருமேனி எவ்வித பாதிப்பும் இன்றி காப்பாற்றப்பட்டது. அவர்களின் தியாகத்தில், அன்பில் நெகிழ்ந்த எம்பெருமான் அவர்களுக்கு மோக்ஷம் வழங்கினார்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “திருநறையூரார் போல், உடம்பை வெறுத்து எம்பெருமானை நான் காத்தேனா?” என்று வினவுகிறார்.

========********========

udambai veRuththEnO naRaiyUrAraip pOlE

Pillai Thirunaraiyur Araiyar was a noble Srivaishnava acharya. He, along with his wife and 6 children, visited Thottiyam Vedanarayana Perumal temple. At that time, due to some accident, fire started spreading in the temple. Seeing the fire spreading, everyone ran away from the temple. Araiyar noticed the raging fire spreading towards the inner-most sanctum sanctorum (Girbhagriha).   In order to protect the main deity of the temple from the fire, he embraced the Lord. Seeing him, his family including his children too embraced the Lord and offered their bodies to protect the Lord. In the fire, they all lost their lives.

Pleased with their devotion, the Lord appeared before them and granted salvation to the entire family of the Araiyar. His devotion and love for the Lord is celebrated by Pillai Lokachariar in his Sri Vachana Bhushanam - "upEyaththukku iLaiya perumALaiyum periya udaiyAraiyum piLLai thirunaRaiyUr araiyaraiyum chinthayanthiyaiyum pOlE irukka vENdum".

Thirukkolur Ammal is asking "Did I let go of my body for the sake of the Lord like Pillai Thirunaraiyur Araiyar?"

Thirukolur Penpillai Rahasyam-72

உயிராய பெற்றேனோ ஊமையைப் போலே

ராமானுஜரின் மடத்தில் வாய் பேச முடியாத ஒருவர் இருந்தார். தன்னால் முடிந்த சேவைகளை ராமானுஜருக்கும் அவரது சீடர்களுக்கும் செய்து வந்தார். ஒருநாள், ராமானுஜர் அவரை ஒரு தனியறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். தனது பாதுகைகளை அவரது தலையில் வைத்து ஆசிர்வதித்தார். பின், அந்தப் பாதுகைகளை அவரிடமே கொடுத்துவிட்டார்.

இந்நிகழ்வுகளை ஜன்னல் வழியே பார்த்துக் கொண்டிருந்த கூரத்தாழ்வார், “நானும் ஏதும் அறியாதவனாய், வாய் பேச முடியாதவனாய் இருந்திருந்தால் எனக்கும் ராமானுஜரின் ஆசி இதுபோல கிடைத்திருக்குமே! என் அறிவால் நான் கெட்டேன்!" என வருந்தினார்.

வாய் பேச முடியாதவர்,  ராமானுஜரின் பாதுகைகளை தனது உயிராய் எண்ணி, ராமானுஜருக்கு சேவை புரிவதே தனது வாழ்நாள் குறிக்கோளாய் கருதி,  தன் வாழ்நாளைக் கழித்தார்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “அவரைப்போல், உமது பாதுகைகளைப் பெற்றேனா இல்லை அவற்றை உயிரெனக் கருதி வாழ்ந்தேனா?”, என்று வினவுகிறார்.

========********========

uyirAya petRREnO Umaiyaip pOlE

In Ramanuja's mutt in Sri Rangam, there lived a mute Sri Vaishnava person who would spent his time in doing services to Ramanuja and to his disciples. He would do everything he can, without asking anyone. Ramnuja noticed him for a long time. One day, he took the mute Sri Vaishnava to a private room. He blessed the Srivaishnava and placed his padhukas (his sandals) on his head. He then signed to the Srivaishnava to take his refuge in those padhukas.

At that time, Koorathazhwan, who was watching everything through a window, exclaimed to himself "I am ruined because of my knowledge. If I had been a naive person like this Srivaishnava, I would have become the target of Ramanuja's grace easily".

The mute Srivaishnava took his refuge at Ramanuja's divine feet from that day and considered that as his sole mean for survival ("uyirAya").

Thirukkolur Ammal is asking, "Did I become the target of your divine grace and receive your padukas which is dearer than life like the mute Srivaishnava?"

Thirukolur Penpillai Rahasyam-71

 சூளுறவு கொண்டேனோ கோட்டியூராரைப் போலே 

‘சூள்’ என்றால், சபதம் அல்லது ஆணை என்று பொருள். 

திருக்கோட்டியூர் நம்பி, ஆளவந்தாரின் முதன்மை சீடர்களுள் ஒருவர். ஆளவந்தார், திருக்கோட்டியூர் நம்பியிடம் , தனக்கு பின்னர் மடத்தையும் சமயத்தையும் காக்க வரும் இராமானுஜருக்கு எட்டெழுத்து மந்திரத்தை உபதேசிக்க அறிவுறுத்தியிருந்தார். ஆயினும் தகுதியற்றவர்க்கு இதைக் கற்பிக்ககூடாது எனவும் கூறியிருந்தார் ஆளவந்தார். எனவே இவரிடம் இராமானுஜர் எட்டெழுத்து மந்திரத்தின் பொருளைக் கற்க வரும் பொழுது பதினெட்டு முறைகள் மறுத்து உடையவரின் தகுதியை சோதித்தப் பின்னரே கற்பித்தார். 

திருக்கோட்டியூர் நம்பிகள், திருவெட்டெழுத்து மந்திரம் பரம ரகசியம் என்றும், எவருக்கும் வெளியிடக்கூடாது என்ற நிபந்தனையுடன் உபதேசத்தருளினார். ஆனால் உபதேசம் பெற்றவுடன் திருக்கோட்டியூர் கோவில் கோபுரத்தின் மேலேறி,  அனைவருக்கும் கேட்டு உய்யும்படி எல்லோருக்கும் உபதேசம் செய்தார் இராமானுஜர். இதனால் மிகுந்த கோபமுற்ற திருக்கோட்டியூர் நம்பி இரகசிய மந்திரத்தை இப்படி யாவருக்கும் சொல்வது குருவின் சொல்லுக்கு துரோகமிழைப்பதாகும் என்றும் இதற்கு நரகம் புக நேரிடும் என்றும் கடிந்துக்கொண்டார்.

இராமானுஜர், “திருவெட்டெழுத்தின் பயனைப் பலர் எய்தும் பொருட்டுத் தான் ஒருவன் நரகம் செல்வது உகந்தது”, என்றார். இந்த பதிலைக் கேட்ட திருக்கோட்டியூர் நம்பி, அரங்கனின் கருணையையும் இவரின் கருணை மிஞ்சிடக்கண்டு இவரே எம்பெருமானார் என்று மகிழ்ச்சியுடன் ஆலிங்கனம் செய்துக்கொண்டார்.

திருக்கோட்டியூர் நம்பி மறைபொருளை தகுதி அறிந்து உரைக்க வேண்டும் என்று உறுதி கொண்டிருந்தார். ராமானுஜர் திருக்கோட்டியூராரிடம் மறைபொருளை எப்படியும் பெறுவது என்று சூளுரைத்து, பதினெட்டு முறை முயன்று பெற்றார். இருவரும் சூள் உரைத்து ஒருவரை ஒருவர் அறிந்து கொண்டனர்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “திருக்கோட்டியூரார் போல் உறுதியுடன்  உபதேசித்தேனா அல்லது உபதேசம் தான் பெற்றேனா?”, என்கிறார்.

========********========

sULuRavu koNdEnO kOttiyUrAraip pOlE

Thirukkotiyur Nambi is one of the chief disciples of Alavandhar. He was bestowed with the responsibility of teaching the meanings of rahasya thrayam – thirumanthram, dhvayam and Charama Slokam to Ramanujar. Periya Nambigal, acharya of Swami Ramanuja, told Ramanuja that Alavandar had left the task of teaching him the rahasyartthas to Thirukkotiyur Nambi and instructed Ramanuja to go to Thirukkottiyur Nambi and learn the meanings.

Ramanuja walked to Thirukkottiyur from Srirangam and sought Nambi and asked him to teach the meanings. However, Nambi refused to do so right away. He wanted to test Ramanuja and confirm that he was indeed worthy of receiving these great meanings.

Ramanuja made this trip from Srirangam to Thirukkottiyur eighteen times before Nambi was convinced. After testing Ramanuja’s faith and his eagerness in learning the truth and his strong spirit which is capable of overcoming the unsettled mind, Thirukkottiyur Nambi felt that Ramanuja deserves what it takes to know Thirumantra.

Nambi took a vow from Ramanuja ("sULuRavu") that he would not reveal the meanings to anyone and taught him the meanings of Thirumantra - once again, he took a vow from him not to teach these meanings to anyone without testing. Ramanujar, after learning this meaning from his acharya, ran immediately to the temple top and gathered people in front of the temple and shouted aloud the mantra and its meanings. Nambi, fumed with anger on knowing about Ramanujar’s act and said –“You revealed the truth to everyone, even to the undeserved souls. You also disobeyed your acharya’s words and your promise. For this act, you will go to hell. You know all this. Why did you do it?”

Ramanujar replied, “I may go to hell for disobeying your orders but as a result of this one sin of mine, many souls will be uplifted and they will attain salvation. Mankind will be saved.”  Nambi, overwhelmed in Ramanujar’s concern for mankind and huge heart in providing true spiritual help to others, he gave him a special name –Emperumaanar! 

Thirukkotiyur Nambi vowed to understand the strength of Ramanujar’s mind and Ramanujar vowed to learn from Nambi, under any circumstance. Such, their bond grew stronger, everytime, as a result of their vows.

Thirukkolur Ammal is asking, "Did I vow like Thirukkotiyur Nambi to understand Ramanujar?”

Thirukolur Penpillai Rahasyam-70

சுற்றிக் கிடந்தேனோ மாலையாண்டானைப் போலே

திருமாலையாண்டான் ஆளவந்தாரின் சீடர். திருமாலிருஞ்சோலையில் அவதரித்த இவரின் இயற்பெயர் ஞானபூர்ணர். திருவாய்மொழி வியாக்யானங்களை ஆளவந்தாரிடம் கற்றவர்.

ஸ்ரீ ரங்கம் அழைத்து வந்த திருகோட்டியூர் நம்பி, ஒரு முறை  திருமாலையாண்டானிடம் ராமானுஜருக்கு நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியை கற்பிக்குமாரு வேண்டினார். திருமாலையாண்டானும் ஒப்புக் கொண்டார்.

திருமாலையாண்டான் , தான் கற்ற வியாக்யானத்தை ராமானுஜருக்கு உரைத்தார். ஆனால், ராமானுஜர் அவ்வப்போது குறுக்கிட்டு, ‘இதற்கு இந்தப் பொருள் வராதே’ எனக் கூறி, அவர் ஒரு விளக்கத்தை உரைப்பார். இது ஆண்டானுக்கு எரிச்சல் மூட்டியது.

உதாரணத்திற்கு, திருவாய்மொழி இரண்டாம் பத்தில் வரும்

  "அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக்கண் அன்பு செய்வித்து
    அறியாமா மாயத்து அடியேனை வைத்தாயால்:
    அறியாமைக் குறள் ஆய்,நிலம் மாவலி மூவடி என்று
   அறியாமை வஞ்சித்தாய், எனது ஆவியுள் கலந்தே"

என்ற பாசுரத்திற்கு  ஆண்டான், "அறிவு பெறாத காலத்தில் தன்னுடன் வைத்திருந்த பெருமாள், பின்பு தன்னை சம்சார சாகரத்தில் தள்ளி வஞ்சித்து விட்டதாக புலம்புகிறார் ஆழ்வார்." எனப் பொருள் கூறினார்.

ஆனால் ராமானுஜர், "அது சரியான விளக்கம் அல்ல. தன்னுள்ளே உரையும் இறைவனை தெரிந்து கொள்ளாதது தனது அறியாமையே." என்று விளக்கினார். இதனால் கடுப்பான ஆண்டான், “ஆளவந்தாரிடம் இவ்விளக்கத்தை நான் கேட்டதில்லை. நீர் புது விளக்கம் கூறுவது, விஸ்வாமித்திரரின் மூன்றாம் உலகத்தைப் போன்றுள்ளது.”, என்று கூறி, அவ்விடத்தை விட்டு நீங்கினார். கற்பிப்பதையும் நிறுத்தினார்.

பாடம் நடத்துவதை ஆண்டான் நிறுத்தி விட்டதை அறிந்த  திருக்கோட்டியூர் நம்பி, ஸ்ரீ ரங்கம் விரைந்து வந்து, திருமாலையாண்டானின் வாயிலாக நடந்தவற்றைக் கேட்டு அறிந்தார். பின்னர்,  “ராமானுஜரின் இவ்விளக்கத்தை ஒரு முறை ஆளவந்தார் உரைத்து நானே கேட்டிருகிறேன். ஆளவந்தாரின் மனதில் இல்லாதது ஒன்றும் ராமானுஜரின் நாவில் வராது. எல்லாம் அறிந்த கிருஷ்ண பகவான் சாந்திபனி முனிவரிடம் பாடம் கேட்டார். அதுபோல எண்ணி ராமானுஜருக்கு கற்பிக்கவும்.”- என ஆண்டானுக்கு அறிவுரை கூறினார்.

திரும்ப பாடம் ஆரம்பமானது. ராமானுஜர் குறுக்கீடு தொடர்ந்தது.  ஆண்டான், ராமானுஜர் சொல்லும் அர்த்தம் பொருத்தமாக இருப்பதை உணர்ந்தார். ராமானுஜரிடம், "நீர் ஆளவந்தாரிடம் பேசியதில்லை. அவர் பேசிக் கேட்டதும் இல்லை.அப்படியிருக்க இவ்வளவு சரியாக அவர் எண்ணங்களை எப்படி பிரதிபலிக்கிறீர்கள்?", என்றார். அதற்கு ராமானுஜர், “நான் ஆளவந்தாரின் ஏகலைவன்”, என்றார்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “ராமானுஜரின் குறுக்கீடுகள் இருந்தும், அவரைச் சுற்றியே இருந்த திருமாலையாண்டான் போல நான் சுற்றிக் கிடந்தேனோ?”, என்று வினவுகிறார்.

========********========

suRRik kidandhEnO mAlaiyANdAn pOlE

Thirumaalaiyandan is one of the prime disciple of Alavandar. Ramanuja had five main acharyas - Periya Nambi, Thirukkottiyur Nambi, Thirumaalaiyandan, Thiruvaranga Perumal Araiyar and Thirumalai Nambi. Based on the order of Thirukkotiyur Nambi, he learned Bhagavad Vishayam (the meanings of Nammazhwar's Thiruvaimozhi pasurams) from Thirumaalaiyandan.

While Thirumaalaiyandan was preaching Ramanuja the meanings of Thiruvaimozhi, as per the teachings of his acharya Swami Alavandar, at some places Ramanuja would propose a different explanation for the verses. At one point, Thirumaalaiyandan became upset with the alternate explanations proposed by Ramanuja and told him "These are not the meanings that I have heard from Alavandar. What you are doing is Vishvamitra srushti" and, saying so, he stopped teaching Ramanuja.

When Thirukottiyur Nambi heard that the lessons had stopped, he came to Srirangam and asked Thirumaalaiyandan as to what happened. When Thirumaalaiyandan told him what happened, Thirukkottiyur Nambi told him-"I have heard these additional meanings from Alavandar. Ramanuja listening to you is similar to Krishna learning from Sandipani. Ramanuja will not think of any meaning that was not in the mind of Alavandar. Do continue the teachings".

Hearing that, Thirumaalaiyandan became pleased that he was able to hear the meanings of the verses that he had missed hearing from Alavandar. Thirumaalaiyandan asked  Ramanuja how he knows this meaning even without meeting Alavandhar,Ramanuja replied – “It is because I am like Ekalvayan for Alavandhar.” Understanding the greatness of Ramanuja, Thirumaalaiyandan offered his respects to Ramanuja. Even after all the intrusions, Thirumaalaiyandan chose to stay in Sri Rangam and continued his teachings to Ramanuja. 

Thirukkolur Ammal asks, "Did I understand the avatara rahasya of Ramanuja and stay with him like Thirumaalaiyandan, no matter what the interference be?"

Thirukolur Penpillai Rahasyam-69

கடலோசை என்றேனோ பெரியநம்பியைப் போலே!

மாறனேரி  நம்பி ஆளவந்தாரின் சீடர். இவர் உழவுத்தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தார். ஆளவந்தார், வைணவ சித்தாந்த உண்மைகளை பரப்பும் நோக்கில்  தம் சீடர்களுடன் பயணிக்கும் போது, ஒரு வயல் வழியே செல்ல நேரிட்டது. அங்கு உழவர்  ஒருவர் உழுதுகொண்டிருந்தார். உச்சிவேளை ஆனதால், பசியும் தாகமும் பொறுக்காத அவர், அருகில் உள்ள ஓடைக்குச் சென்று சேற்று நீரை கையால் அள்ளி எடுத்து, எம்பெருமானுக்கு நிவேதனம் செய்துவிட்டு, பின் பருகினார். இச்செயல் ஆளவந்தாரின் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொண்டது. உடன் இருந்த பெரிய நம்பி இச்செயல் குறித்து அந்த உழவரிடம் வினவ, “இந்த மண்ணும் அந்த மண்ணும் ஒன்றுதான். சேற்றுக்கும் சோற்றுக்கும் வேறுபாடு காணேன்.” என்றார்.

 சடகோப மாறன் என்ற பெயரை உடைய நம்மாழ்வாருக்கு நிகரானவர் என்று கூறி அவருக்கு மாறன் நேர் (இணையான) நம்பி என்று பெயர் சூட்டினார் ஆளவந்தார். நம்பிக்கு பஞ்ச சமஸ்காரம் செய்வித்து வைணவ சித்தாந்தம், நாலாயிரத் திவ்யப் பிரபந்தம், பகவத் கீதை முதலிய சகல வேத சாத்திரங்களை உபதேசம் செய்தார் ஆளவந்தார். நம்பியும் அனைத்தையும் கற்றுத் தெளிந்து சிறந்த ஞானியாக விளங்கினார். பெரிய நம்பியும் மாறனேரி  நம்பியும் குருபக்தியிலும் குருவிற்கு சேவை புரிவதிலும், குருவிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்வதிலும் என அனைத்தையும் ஒன்றாகவே செய்து, பேதம் பாராது நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆனார்கள்.

ஆளவந்தார் ராஜபிளவை நோயினால் அவதியுற்றபோது, மாறனேரி நம்பிகள், உபதேசங்களை கேட்டு வாங்குவதைப் போல் ராஜபிளவை நோயையும், குருவின் வலியினையும் வாங்கிக் கொண்டார். ஆளவந்தாருக்கு பணிவிடைகள் செய்து, நம்பியும் நோயினால் அவதியுற்றார். ஆளவந்தாரின் மறைவுக்குப் பின், மனதாலும் நோயினாலும் அவதியுற்ற மாறனேரி நம்பியை  பெரிய நம்பி கவனித்துக் கொண்டார்.

மாறனேரி நம்பி, தனது இறுதி காலத்தில், பெரிய நம்பியிடம், “வாழும் காலத்தில் என்னை புரிந்து கொள்ளாத என் உறவினர்களிடம் என் உடலை வழங்காதே. இராஜபிளவை நோயை குருப்பிரசாதமாக பெற்றுக் கொண்டப்படியால் எனது உடலும் குருப்பிரசாதம் ஆகும். அதனை வைணவர்கள் அல்லாத என் குடும்பத்தினரிடம் அளிப்பது என்பது உயர்ந்த யாக நெய்யை தெருநாய்களுக்கு இடுவதற்கு ஒப்பாகும். எனது இறுதி சடங்குகளை நீயே முன்நின்று செய்.” , என்றார்.

மாறனேறி நம்பி மறைந்து விட வைணவர்கள் யாரும் அவருக்கு இறுதிச்சடங்கு செய்ய முன்வரவில்லை. வேதியரான பெரிய நம்பியே, அவருக்கு இறுதி சடங்குகளை செய்தார். தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்த ஒருவனுக்கு வைணவன் ஒருவன், அதுவும் ஆச்சார்யன், இறுதி சடங்குகளை செய்வதா என எண்ணி, மற்ற வேதியர்கள் பெரிய நம்பியை தள்ளி வைத்தனர்.

ராமானுஜர், பெரிய நம்பியின் செயலுக்கு விளக்கம் கேட்க, பெரிய நம்பிகள் -"ஜடாயூவிற்கு ஸ்ரீராமன் இறுதிக் கடன் செய்தாரே! விதுரருக்கு தர்மபுத்திரர் செய்தாரே! மாறனேரி நம்பி இவர்களைவிட தாழ்ந்தவரா? ராமர் மற்றும் தர்மரின் செயல்களைப் பாராட்டி ஆழ்வார்கள் பாடியுள்ளனர்.  அவை நாமும் அது வழி நடக்கவே. ராமர், தருமர் செய்த செயல்களை ஆழ்வாராதியர் குறிப்பிட்டுப் போற்றிப் பாடிய பாசுரங்கள் எவரும் பொருட்படுத்தாத கடலோசை போன்றவையா?’’ என்று வினவினார்.

திருக்கோளூர் அம்மாள், “ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களை வெறும் கடலோசை என எண்ணாமல், பாசுரங்களில் உள்ள அர்த்தங்களை உணர்ந்து, அது வழி நடந்து பாகவத சேவையில் ஈடுபட்டேனா?”, என்கிறார்.

(அரங்கன் தேர்த் திருவிழா அன்று, மாறனேரி நம்பிக்கு சடங்குகள் செய்தவர்கள் அக்ரஹாரத்தில் இருக்க யோக்யதை அற்றவர்கள் என்று கருதி பெரிய நம்பியின் வீட்டு வாசலில் சிலர் முள்கட்டுகளைப் போட்டு இருந்தனர். அவரது மகள் கோபமுற்று, தேரில் உலா வந்து கொண்டிருந்த எம்பெருமாளை நோக்கி- "எனது தந்தை மாறனேரி நம்பிக்கு இறுதிக்கடன் செய்தது நியாயம் என்றால், உமது தேர் அசையாது நிற்கட்டும்" என்றாள். தேரும் அப்படியே நின்றது. பின் பெரிய நம்பிக்கு தீர்த்தம் வழங்கிய பின்னரே, தேர் நகன்றது.)

========********========

kadalOsai enREnO periyanambiyaip pOlE

Maraneri Nambi, one of Alavandar’s disciples was born in a low caste of that period. To Alavandar, all his disciples were the same, irrespective of caste and differences. Maraneri Nambi received Alavandar's grace and affection just like Alavandar’s yet another chief disciple, Periya Nambi. Being of same age and with same care and respect for their Acharya, both Periya Nambi and Maraneri Nambi became too close in sharing and learning. Alavandar was suffering from carbuncle. Maraneri Nambi, fell on the feet of the suffering Guru and requested his Guru to let him take care of him, though knowing that carbuncle is contagious.  After Alavandar ascended to His divine abode, Maraneri Nambi fell ill and at that time, Periya Nambi took him under his care.

When Maraneri Nambi was in his final stages of his life, he asked Periya Nambi not to give his body to his relatives for final rites and requested Periya Nambi to perform it. Maraneri Nambi’s family and relatives did not understand the heart of Nambi for his acharya and for the lord. So he lived separately from the start. They did not even visit to help the ailing Maraneri Nambi. After Maraneri Nambi left this world, Periya Nambi performed the final rites for him standing in his son's stead. The brahmins became very upset that an acharya and brahmin such as Periya Nambi performed final rites for a low caste person and so they refused to interact with him.

Seeing the way the Brahmins are isolating Periya Nambi for his acts, Ramanuja asked Periya Nambi, "Why is it that you have to do it by yourself? Many are disrespecting you". Periya Nambi replied "Ramanuja! In Ramayana, Lord Rama performed the last rites for Jatayu. I’m not higher than Lord Rama and Maraneri Nambi is no lower than Jatayu. King Yudhistra performed the last rites for his beloved Vidhura. Do we ask someone else to do our sandhyavandanam?"

Nambi continued, "Are the words of Nammazhwar in the verses “Payilum Sudaroli” and “Nedumarkkadimai” nothing more than noise made by the ocean? Are they just meant to be noise or something that we should follow in our everyday life? Are they something that I have to explain and you have to understand?"

These two verses of Thiruvaimozhi speak of the greatness of bhagavatas. Periya Nambi was asking if Azhwar's words were not to be actually followed in real life and were empty like the noise of the ocean.

Thirukkolur Ammal is asking "Did I do great bhagavata service and not treat Azhwar's words like mere noise?"

(Note: To prove Periya Nambi’s greatness to the Brahmins and others, the responsibility fell in the hands of the Lord. Once when Ranganathar was taking a procession, the temple car came to a complete halt at the entrance of Periya Nambi's house and refused to move. Only after Periya Nambi was given the theertham and the aaraadhana, the car allowed itself to proceed. It took Sri Ranganathar to demonstrate the greatness of Periya Nambi.)